Afscheidsfeestje

door Lucas de Waard

Deze column werd live voorgedragen op de ‘Avond van de Goede Smaak’,
Studium Generale Eindhoven

De Avond van de Smaak. Leuk initiatief. Een soort afscheidsfeestje. Smaak is de eregast en gaat na vanavond een paar jaar naar Australië. Of lekker zichzelf ontdekken in India. Smaak gaat verhuizen en wij mogen niet mee. Dat hebben we zelf zo gewild.

Het woord ‘smaak’, doet me denken aan tijden waarin er over te twisten viel.  Dat dat kon en mocht. Lekker de glazen nog eens volschenken en een avondje doorbomen over wat nu eigenlijk de grootste kutplaat van UB40 is.
Samen het complete film-oeuvre van Michael Bay doorzagen.
Hardop roepen dat ‘Komt een vrouw bij de dokter’ gewoon een vreselijk slecht geschreven prul is, zonder meteen een gezinsverpakking Bon Bon Bloc naar je kop geslingerd te krijgen.
Vervlogen tijden, waarin goede smaak nog van slechte smaak onderscheiden mocht worden en het je niet steevast op het afschuwelijke ‘Ja, da’s jouw mening’ kwam te staan. Want dat is natuurlijk de hele reden dat we in zo’n vreselijk smakeloos tijdsgewricht leven. Meningen. Ze tellen tegenwoordig allemaal. Onze maatschappij is een enorme ijssalon geworden en niemand mag nog beweren dat pistache-ijs gewoon het lekkerst is, en dat mensen die vanille nemen niet goed bij hun hoofd zijn.

Wanneer het is gebeurd weet ik niet precies, – meestal geven we in dit soort gevallen Pim Fortuyn de schuld – maar alle afschuwelijk spreekwoorden rondom Smaak zijn werkelijkheid geworden. ‘Beauty is in the eye of the beholder’; dat zei men vroeger wel eens, en daar werd dan smakelijk om gelachen. Of: ‘Ieder zijn meug’. Veel lol hadden we om het woord ‘meug’, maar het gezegde namen we geen seconde serieus.

Nee, dan nu. Alles mag gewoon maar straffeloos leuk, gezellig of goed gevonden worden. Goede smaak is een dood begrip.
Zes zuipende idioten in Chersonisoss met een camera erop: hartstikke prima! Een Tv-zender die een zwangere vrouw stalkt omdat ze een links columpje heeft geschreven: lekker zelf weten! Haalt u het vooral niet in uw hoofd om te zeggen dat ‘t smakeloze televisie is. Smakeloos bestaat niet meer.
Smakeloos staat samen met Smaakvol bepakt en bezakt bij de deur,
zoals gezegd, om naar Australië te vliegen.
Want alle smaken doen ertoe, vandaag de dag. Daar zijn wij, mensen met daadwérkelijk smaak, lekker mee. Nu moet je dus alles serieus nemen, mag je nooit meer zeggen; ‘Sorry hoor, maar dat boek is gewoon aantoonbaar flut’. Nee, luisteren moet je! En aan het slot van het liedje zit je gewoon weer met een wijf te praten dat vindt dat Dirk Kuijt in het Nederlands elftal moet.
Omdat het zo’n schatje is. En omdat Robin van Persie een stom hoofd heeft.
En dat mag dan. Omdat het haar mening is en over smaak niet te twisten valt.

Het is om moedeloos van te worden. Ik hoor sommige mensen denken: Maar dat is toch leuk voor het debat? Of: Wie bepaalt er dan welke mening meer waard is dan een andere? Maar stelt u zich eens voor: als deze ontwikkeling zich nog verder doorzet kunt u de komende jaren zomaar geconfronteerd worden met de volgende willekeurige “smaak-kwesties”:

-         Ik vind volkoren Whoppers net zo lekker als normale.

-         Google Plus is zo veel fijner dan Facebook!

-         Sylvie Meis, dat lijkt me nou een integere meid!

-         Die jongens van Kane zijn zo lekker gewoon gebleven.

-         Saskia Noort kan gewoon heel erg goed schrijven!

-         Heleen van Royen trouwens ook.

-         Ik vind witte leggings geil.

-         Albert Heijn huiswijn is prima te drinken.

En daar mag u dan níks van zeggen! Of hooguit: ja, dat is jouw mening.

Hierom wil ik graag een toast uitbrengen. Op Smaak, en zijn aanstaande wereldreis. Dag Smaak, het ga je goed. We zullen het twisten missen. Mocht je het over een paar jaar wel weer gezien hebben in Australië, kom dan maar gauw terug. Dan geven we weer een feestje.
Ik houd de avond vast vrij in mijn agenda.