Afschieten

door Lucas de Waard

Ik lees niet veel nieuws meer. Grasduin eerder. Dat was lange tijd anders, lange tijd zoop ik het nieuws alsof het witbier was, in van die Duitse joekels van glazen. Maar ineens, het zal een jaar geleden zijn, was ik het beu. Vond ik dat ik genoeg te stellen had met mijn eigen problemen en gebeden zonder eind.
Behalve tijdens komkommertijd! Jongens jongens, daar ben ik dol op! Kranten, nieuwssites en de sociale media; allemaal staan ze ineens tjokvol to-taal onzinnige troep, die ik tot me neem als was het een uit de hand gelopen zondagmiddagborrel. En met mij de rest van Nederland.

Opbrengst van de week tot nu toe: Feyenoord krijgt géén nieuw stadion, Nelson Mandela’s toestand is onverminderd kritiek en De VVD wil de wolf afschieten. Die laatste is het leukst. De wolf probeert aarzelig zijn eerste stapjes in Nederland sinds eeuwen te zetten, en daarmee eindelijk dat sneue dierenrijkje van ons weer wat cachet te geven. ‘Niks ervan’, zeggen de hete-aardappel-vreters die ons land schijnen te besturen. ‘Jachtgeweer pakken, doorladen en vol met metaal pompen dat beest!’. Het is an sich niet verwonderlijk. Dat de liberalen dol zijn op schieten – maar het nooit mogen – is geen geheim. En sowieso heeft de laatste jaren in Nederland het idee postgevat dat alles naar gelang is af te schaffen, weg te bezuinigen of gewoonweg te ontkennen. Een grappige ontwikkeling. De wereld zoals wij hem kennen staat al jaren op om lazeren en als tegenbeweging overtuigen wij onszelf ervan dat we alles in de hand hebben. Het leven is maakbaar! Zomertijd en wintertijd? Opdoeken! Kabinet niet leuk meer? Nieuwe verkiezingen! Wolf in Nederland? Neerknallen!
Het past ons wel. En het is verklaarbaar. Er wordt stationair gesteggeld over de crisis en we schieten er geen bal mee op, dus wat zijn we allejezus dankbaar als er iets langskomt waar we wèl vat op hebben! Zoals dat arme, dommige sprookjesdier dat – laten we eerlijk wezen – banger is voor meisjes in rode capejes dan zij voor hem. Behapbare problemen voor een land dat stiekem tot aan haar oogballen in de ellende drijft; we hebben ze snoeihard nodig.

Net als komkommertijd, eigenlijk. Die zomer kan niet lang genoeg duren.