Boos op Obama

door Lucas de Waard

We zijn boos op Obama. Hij heeft ons bedrogen. Jarenlang een beetje de Messias uithangen met zijn “hope” en zijn “change” en zijn strakke kaaklijn maar wat blijkt? Het zwijnjak is niets meer dan een ordinaire gluurder. Een voyeur die altijd mee kijkt, vooral als we denken juist helemaal alleen te zijn.

Na 9/11 hebben de Verenigde Staten met stilzwijgende goedkeuring van de rest van de wereld er een stel volslagen bezopen wetten doorheen gedrukt teneinde meer terroristen te kunnen pakken. Die wetten hoeven hier niet opgesomd, de strekking is glashelder: u heeft geen rechten. Bent u eenmaal verdacht van iets; terrorisme, kinderporno, mensenhandel, met blote handen uw reet afvegen; weet dan: u heeft geen rechten.
Natuurlijk, we hebben wat gezeurd over Guantanamo Bay, die betonnen hel op aarde voor gevangenen zonder veroordeling. Maar allez, we déden er niets aan. En toen Obama probeerde die gevangenen uit te besteden aan bevriende landen teneinde de toko te kunnen sluiten kreeg hij nul op ’t rekest. Onze leiders verdomden ’t mee te werken, en wij maakten er met z’n allen geen probleem van. We hadden wel wat beters te doen. Urgentere problemen. De crisis bijvoorbeeld, ik noem maar een dwarsstraat.
Nu ligt er van alles op straat over spionage. Geen listige trucjes met miezerige vliegtuigjes of stiekeme hersenimplantaten, nee, gewoon meekijken over de schouder van eenieder die wel eens het internet op gaat. Uw schouder. Mijn schouder. Daar zijn we lekker mee. Ik weet niet hoever uw kennis van pornosites strekt, maar ik heb er wel eens eentje bezocht en geloof me, op dergelijke plekken vind je maar weinig lieflijke vrijages. Dus mocht iemand ooit de behoefte krijgen mij iets lelijks in de schoenen te schuiven dan kan de officier van justitie die vunzige struinpartijen maar wat goed gebruiken. Zeker als hij al die chat-grappen over Adolf Hitler ook eventjes van hun context ontdoet en meeneemt in zijn slotpleidooi. ‘Kijk eens meneer de rechter, wat een agressieve viespeukerij! En nog een neonazi ook!’ Appeltje eitje. Mits de CIA meewerkt natuurlijk, want die hebben alles. Zo werkt het dan ook wel weer.

Maar goed, nu is al dat semi-stiekeme gedoe dus uitgelekt en de wereld te klein. Afgelopen week luidde een rebellerend medewerker van de veiligheidsdienst de noodklok en sindsdien buitelen we over elkaar heen om Obama aan de schandpaal te nagelen. Vergeten zijn Rumsfeld, Cheney en al dat geboefte waar we destijds niets aan deden, vergeten is onze eigen angst voor mannen met baarden die zo snel mogelijk omgezet moest worden in beleid. Het is die vent van ‘Yes, we can!’, de schoft, die mee koekeloert als we nietsvermoedend een gezonde driedubbele penetratie zitten te bestuderen. Die eerste zwarte president van Amerika, die alleen al vanwege die reden beter moest wezen dan al zijn voorgangers, die man die samen met ons geschiedenis schreef. Die man blijkt nu net zo doortrapt als die andere etterbakken vóór hem. En wij staan voor de zoveelste keer in ons hemd. Geef ons een paar goeie speeches, een parelwitte lach en de illusie dat we getuige zijn van een mijlpaal en we volgen slaafs de vlaggen zwaaiende meute.
We zijn boos op Obama, maar woede is vaak verhulde schaamte. We zijn er wéér ingetuind.