Botsen

door Lucas de Waard

Op sommige wegen in Nederland mogen we van minister Melanie Schultz van Haegen tegenwoordig 130 rijden. Dat is harder dan 120 en dus goed. Maar, zo waarschuwt zij wel: ‘Hogere snelheden betekent harder botsen’. Dat is helemaal waar, en het is goed dat ze ons eraan herinnert. Want harder is bijna altijd leuk, maar niet als het om botsen gaat.

De waarschuwing van minister Melanie deed me denken aan een berichtje dat ik maanden geleden eens uit een krant heb geknipt: ‘Vliegtuig in Eindhoven botst op ree.’ Ik vond dat toen een komiek artikeltje, met name vanwege de woordkeuze. ‘Botsen’. Bij een botsing ga ikzelf toch altijd een beetje uit van gelijkwaardige partijen.  Autootjes botsen. Soms is het ene autootje wat groter dan het andere, maar dat maakt voor de botsing niet zoveel uit.
Maar ergens óp botsen is, zo mijmerde ik verder, natuurlijk andere koek. Dat suggereert een beetje dat de ene partij botst, terwijl de andere partij stil blijft staan. Recentelijk botste er bijvoorbeeld een trein op een viaduct. Dat is een uitgemaakte zaak. De trein was in beweging, knalde tegen het viaduct op, en zat met de brokken. Het viaduct op zijn beurt interesseerde het geen reet. Die stond lekker in een weiland voor zich uit te koekeloeren, en ging daar vrolijk mee door. Trein of geen trein.
In tegenstelling dan weer tot de vrachtwagen vol vlees, waar vandaag een trein met volle vaart op in denderde. ‘Het trein- en wegverkeer is gestremd, ook omdat het vlees overal heen is geslingerd.’ Kijk, dat zijn de betere botsingen.
Belangen kunnen ook botsen. Het ene belang botst tegen het andere aan. Daardoor ontstaat er een probleem. Het ene belang wil de ene kant uit, het andere belang de andere kant. Door de botsing komen ze allebei tot stilstand. Net zoals de trein.
Van het vliegtuig, daarentegen, vraag ik me ernstig af of het tot stilstand kwam nadat het in volle vaart op de ree botste. Het lijkt me eerlijk gezegd stug. Vliegtuigen en middelgrote dieren kennende, reed het vliegtuig dwars door de ree heen, en spatte de ree als een te vol gepompte waterballon uit elkaar. Wederom overal heen geslingerd vlees. Maar goed, we kunnen niets uitsluiten. Het berichtje vertelde niets over de gevolgen van de botsing, en de toestand van de ree. Misschien, in het geval van een hele grote ree, bleek het allemaal mee te vallen. Maar dat denk ik niet. Ik denk dat het een klein reetje was. Je kunt echter niet zomaar straffeloos artikeltjes over “kleine reetjes” publiceren zonder verkeerde associaties op te roepen, dus dat zullen we wel nooit weten.
Ik heb ooit trouwens een vriend van me horen zeggen ‘die chick daar, daar wil ik wel mee botsen’. Hij bedoelde geloof ik iets anders. Iets dat niet zoveel met letterlijk botsen te maken heeft. Misschien wél met een klein reetje. En in elk geval met vlees.

Overigens viel er gisteren bijna een lamp op het hoofd van minister Edith, een collega van minister Melanie. Het peertje liet los uit het plafond van de tweede kamer en scheerde rakelings langs haar struise krullenbos. Het is weliswaar niet echt botsen, maar toch leuk. Ik bekeek het filmpje een paar keer en probeerde het precies op het juiste moment stil te zetten. Precies zó, dat het peertje een centimeter of twintig boven het hoofd van de minister bleef hangen. Als kreeg zij op moment een vreselijk goed idee.
Zoiets als: Zeg Melanie, die hele 130-regel van jou is in tijden van crisis eigenlijk nogal domme tijds- en geldverspilling!