Een klein beetje treurig

door Lucas de Waard

Marco Borsato zong eens dat afscheid niet bestaat. Lulkoek. Ik heb recent – om maar eens een dwarsstraat te noemen – nog afscheid genomen van Lara Croft. Ik had haar uitgespeeld. Nu staat ze daar, in haar virtuele jungle, met een ijsbijl en doorgeladen pistool aan haar wulpse heupen bungelend, een beetje voor zich uit te koekeloeren omdat ik niet meer met haar kom spelen. Zo gaan die dingen. Dat weet Lara ook best en daarom was het geen hele pijnlijke aangelegenheid, maar toch, het toont maar weer eens aan dat Marco geregeld gewoon maar wat uit zijn nek staat te zwammen.

Voor afscheid zijn er minstens twee partijen nodig. Daarvan moet er eentje weggaan. Ze kunnen ook allebei vertrekken, maar als ze dat in dezelfde richting doen is het geen afscheid, dan is het gewoon op vakantie gaan.
Enfin, vrij pas nog was er een schoolvoorbeeld van afscheid nemen op zeker vijf tv-zenders tegelijk te volgen. Koningin Beatrix, onze staatsmoeder, hield ermee op. Droeg de kroon over. Daar merk je als Nederlander in de praktijk geen fluit van maar ik betrapte mezelf erop dat ik het toch een verdrietig moment vond. Er leek iets te verschuiven. Definitief. Een symbool dat eigenlijk al lang niet meer paste bij het land waar zij voor stond trad terug. Maakte plaats voor iets jongs, iets dat hoort bij de tijdgeest, en in de regel heb ik aan de tijdgeest een verschrikkelijke hekel. Voor mij was afscheid nemen van Beatrix afscheid nemen van een verouderde versie van Nederland. Beatrix hield van etiquette. Van netjes je rommel opruimen, je vork in je linkerhand en niet als een idioot gaan staan schreeuwen als je vier bier in je klink hebt.
In Nederland 13.0 zijn andere dingen belangrijk. Met de W van ‘ach ja’ vinden we allemaal dat joekels van koptelefoons bij het straatbeeld horen, dat elkaar verrot schelden op een internetforum een groot goed is waar onze voorvaderen voor gestorven zijn en dat “het volk” iets is dat je serieus moet nemen. We mogen Willem-Alexander noemen hoe we willen. Maar dat wil ik helemaal niet.
Dit is natuurlijk vreselijk ouwe-sokkerig om te vinden, en daarom vond ik het ook in mijn eentje, achter de tv, terwijl Beatrix naar ons zwaaide. Ze ging weg. Er was sprake van afscheid. Ik vond het mooi. En een klein beetje treurig, dus. Maar voor de confetti goed en wel opgeruimd was moesten er al weer doden herdacht worden, en zo herpakte het leven zich al snel, zoals dat nu eenmaal gaat.

Op mijn bureau naast mijn computer ligt een gulden. Beatrix staat erop. Waarom ik dat ding heb weet ik niet, maar voorlopig ligt hij precies goed. Soms speel ik ermee tijdens het werken. Nooit gedacht dat geld rust uit kon stralen. Vanavond ga ik Lara Croft misschien maar eens heropstarten. Op een hogere moeilijkheidsgraad is er vast nog van alles met haar te bereiken.
…Verdomme Marco.