Gebroken imago

door Lucas de Waard

Beste Rafael,

Toen je vijf jaar geleden naar me toekwam en zei dat je een media-adviseur zocht was ik niet direct enthousiast. Ik had geen enkele ervaring op dat gebied, sterker, ik was een er nauwelijks toe doende schrijver en dat ben ik nog steeds. Maar iets in je verhaal maakte dat ik ‘ja’ zei. Dat ik dacht: ach, waarom niet?
Maar je hebt het me niet makkelijk gemaakt. Eerst verlaat je de schattigste club van Europa om faliekant te mislukken bij de misselijkste ploeg die er op dit continent rondloopt. Vervolgens verpest je op het E.K. de hele sfeer met je gemekker om een basisplaats, met alle gevolgen van dien. En nu heb je, als klap op de vuurpijl, Sylvie geslagen. Het lijkt soms wel – het spijt me dat ik het zeg – alsof je het expres doet.
Sýlvie, Rafael! Kijk nou nog eens naar d’r! De vrouw lijkt wel een zeehondje!
Had Badr Hari Estelle Cruijf door de woonkamer getimmerd dan was daar niemand van over z’n theewater geraakt. Ook Estelle zelf niet, gok ik zo. Maar Sylvie is het knuffelbeertje van Germaans Europa! Vrouwen die kanker overwinnen en daarna in een string door een Hunkemöller-reclame huppelen, die geef je geen klap. Die aai je zachtjes en voer je druifjes. Of van die chocola-mint-dingen die je bij de koffie krijgt.
Had je nou, ik noem maar een dwarsstraat, Tyra Banks een dreun verkocht, dan had je de rest van je leven overal gratis kunnen eten. God weet dat je de contacten hebt. Had je door de brievenbus van Fiona Hering gezeken, was je met je hummer over de hondjes van Connie van Breukhoven heen gereden, of had je een vrije trap richting de kruin van Edith Schippers genomen; Nederland had het je gniffelend vergeven. En Duitsland er achteraan.
Maar dat heb je niet gedaan. Je hebt Sylvie Meis (want zo heet ze spoedig weer) in haar gezicht gemept. En om het nog erger te maken ben je daarna naar Bild Zeitung gehold en heb je de hele geschiedenis opgebiecht. Met de blijmoedige doodswens van een lemming heb je je hoofd op het hakblok gelegd, en de bijl in de stevige knuisten van de roddelpers gedrukt.

Rafael, je kent me: ik ben een optimist. Maar dit is ernstig. Je hebt Beau van Erven Dorens teleurgesteld, je hebt Evert Santegoeds teleurgesteld, en als Albert Verlinde niet op vakantie was geweest had je hem ook teleurgesteld. Stichting Huiselijk Geweld is in de stijgbeugels geklauterd en dan kan het snel gaan. Er zit nog maar één ding op, Rafael: dóór op de ingeslagen weg. Omkeren kan niet meer, een gebroken imago is moeilijker te lijmen dan gesneuveld kristal. Word een Andy van der Meyde. Word een Mario Balotelli.
Ik heb je agenda alvast aangepast. Komende week laat je jezelf flitsen terwijl je met honderdvijftig over een binnenweggetje dendert, duik je tussen de lakens met een fan van twijfelachtige leeftijd, schop je een ploeggenoot doormidden en trek je Fatima Moreiro de Melo aan haar haren.
Misschien zal het even wennen zijn, maar wie weet; op een dag ga je het wellicht nog leuk vinden ook. Sterker: ik voel dat er een boek in zit! Ik ken nog wel een schrijver….

Alle goeds!