Gemuteerde vis

door Lucas de Waard

De videotheek verdwijnt – want wat hebben de stakkers nog te bieden, behalve jumbotroggen Ben & Jerry’s ijs? Films worden gekocht of gedownload; geen mens fietst meer door weer en wind om vijf euro voor een band of schijf te betalen die bij thuiskomst vol krassen en geheimzinnige vlekjes blijkt te zitten. Het is het einde van een tijdperk. Videoland dacht tien jaar geleden het zwaard van Damocles nog te slim af te zijn door de introductie van de Videowall: een soort pinautomaat waar je na sluitingstijd met een pasje vol weggegooid geld uit een selectie ontzettende kutfilms een bandje kon kiezen. Voor de nachtelijke blower een hele uitkomst, voor de rest van Nederland een meelijwekkend probeersel. “Een filmpje trekken” werd nooit een fenomeen, en gelukkig maar.

Maar hoe moet het nu verder met de “rechtstreeks naar de videotheek”-film? Het genre waar Chuck Norris, Mickey Rourke, Treat Williams en James Belushi jarenlang een prima boterham van hebben kunnen beleggen. De categorie waar RTL 7 haar nachtprogrammering mee overeind hield. Wat gebeurt er met al die films tjokvol slecht getimede nep-klappen, explosies waarin niks kapot gaat en monsters van purschuim?  Worden die ook gedownload? Dat lijkt me stug.
De “rechtstreeks naar de videotheek”-film rekende voor inkomsten geheel en al op de macht van de vergissing. Op mensen die onwetend die videotheek binnen stapten en geen idee hadden wat in hemelsnaam het verschil kon zijn tussen ‘Jaws’ en ‘Swamp Mutant’. Waarom Clint Eastwood ook maar een haar beter zou moeten wezen dan Dolph Lundgren. De vrijgezelle man, die met een dampende pizza op schoot in slaap viel bij Hulk Hogan die met zijn blote vuisten kwaadwillende ruimtemannetjes in elkaar timmerde; daar moest dit genre het van hebben. Maar de era van rap een film uit het schap grissen is vervlogen. Achter de computer heeft iedereen de tijd, en wie de tijd heeft downloadt niets met de leuze ‘Welcome to the bottom of the foodchain’.
Zoals gezegd waren er een tijd lang televisiestations die de nachtelijke uurtjes dichtsmeerden met al die zalige pulp. In de jaren net na mijn afstuderen – toen ochtenden niet bestonden – heb ik zodoende geleerd dat echt heel veel B-horror zich in het moeras afspeelt. Dat niemand, echt nie-mand fuckt met Steven Seagal. Dat kaboutertjes het niet pikken als je hun pot goud komt stelen. En dat je in de ruimte bijna overal kunt ademen. Maar ook dat is voorbij. RTL heeft darts ontdekt, wat tegenwoordig vierentwintig uur per dag gespeeld wordt, in hallen waar de tijd stil staat. En SBS zendt niets meer uit als Gerard Joling er niet in zit. Aldus vrees ik een afscheid van al die prachtige rotzooi, al die volstrekt ongevaarlijke kul, nu ze niemand meer kunnen foppen met hun misleidende posters en zompige titels. Geen studio stapt nog in een project met de premisse ‘Gewoon iets met een gemuteerde vis, in een moeras, en een karrenvracht personages om op te vreten’.
En dat gaan we nog missen, wat ik u brom.