Gewenning

door Lucas de Waard

Het begint al te wennen. Mauro moet naar huis. Vanmiddag ging de kogel door de kerk waar god niet meer komen wil. U weet natuurlijk wie Mauro is, omdat u het nieuws leest of kijkt, maar in principe maakt het niks uit. Het had ook een leuk en intelligent joch uit Namibië, Albanië of Zuid Afrika kunnen wezen, en of hij nou geneeskunde, pottenbakken of plantsoenschikken had gestudeerd; opdonderen moet hij evengoed. Terug naar -u raadt het al- het onvolprezen “zijn eigen land”! Misschien mag hij nog eventjes zijn studie afmaken, maar daarna is het wieberen geblazen!

Een CDA’er –de fractie die geheel conform traditie weer eens geen idee had wat Christen Democraten eigenlijk vinden van dingen- opperde nog dat Mauro straks mooi zijn opgedane kennis in Angola kan gaan gebruiken. Dat zullen ze daar leuk vinden. Iedereen is druk bezig waterputten te slaan, maar Mauro heeft een diploma en kan staartdelingen! Petje af!
“Wie de geest van de wet niet aandurft, neemt zijn toevlucht tot de letter.” Dat zei Gert Leers in 2006, en hij bedoelde er zo’n beetje mee: als je niet met je hart regeren kunt, dan ga je maar lafjes met regeltjes schermen. Diezelfde Gert Leers sodemietert nu een volstrekt ingeburgerde Angolese jongen het land uit, omdat gedoogmakkertje Wilders anders blijft zeggen dat hij een fluim van een minister is. De ironie druipt er in zulke dikke klodders vanaf dat ik er niet eens grapjes over durf te maken.
Overigens is diezelfde Wilders in het debat weer eens nergens te bekennen, nu er klappen vallen. Iedereen weet dat deze onbarmhartige kul in de geest van zijn gedoogpartnerschap gebeurt, maar Leers mag stamelend iets verdedigen waar hij ’s nachts niet van slapen kan.
De minister president schittert ook in afwezigheid. Die is de euro aan het redden. Dat wil Geert ook niet hebben, maar goed, hij kan niet altíjd zijn zin krijgen. Het is een kwestie van geven en nemen. In dat licht is het natuurlijk allemaal volstrekt begrijpelijk. Als goedmakertje voor het feit dat Rutte niet hoogstpersoonlijk Griekenland loszaagt van het Europees continent en het de zee opduwt, wordt er af en toe voor het oog van driehonderd camera’s een gekleurd kind het land uit getrapt. Opdat we het maar weer even weten: eigen volk eerst.
Het begint al te wennen. Misschien is dat nog wel het ergste van alles. Als je een kikker in een koude pan water zet en je stookt daaronder zachtjes het vuur op, dan blijft hij zitten tot hij gekookt is. Op internet jubelen ondertussen luidkeels de PVV’ers: ‘Hulde!’, ‘Wet is wet!’, ‘Niet van mijn belastingcenten!’. Je zou er bijna overheen lezen als het niet zo krankzinnig zou zijn. Belastingcenten mogen niet meer gebruikt worden om anderen te helpen, terwijl dat nu juist het hele idee van belasting is! En als wet, wet is, kunnen we dan geen computersysteempje ons land laten regeren? Het hart is immers alleen nog een lelijke sta-in-de-weg.

We zijn een beetje een ziekig landje aan het worden, maar zoals ik al zei, het begint te wennen. We vergeten boos te worden, en áls we het worden, dan niet voor lang omdat je wel bezig kunt blíjven. Wat moet je er bovendien tegen doen? De kamer protesteert maar morgen is er gewoon weer een nieuwe dag. Rutte maakt een grap en de zaak is gesloten. Gert Leers is vergeten wat hij voorheen allemaal zei en neemt zelfs de woorden “immigratie heeft Nederland ook verrijkt” terug, omdat Geert dat larie vindt. En Mauro moet dus naar huis.

Je kunt aan veel dingen wennen, maar één ding went hoop ik nooit: je kapot schamen voor je eigen leiders.