Het hoofd van Luuk

door Lucas de Waard

Iedereen weet wie Tanja Nijmeier is. Tanja is een 34-jarig lekker wijf uit Nederland dat zich een paar jaar geleden uit pure verveling bij de Colombiaanse FARC heeft aangesloten.  De FARC is een verzetsbeweging die haar standpunten kracht bijzet door burgers op te blazen. Onze Tanja holt, zo stellen wij ons voor, in een kek mouwloos shirtje tussen de palmbomen en explosies door, gracieus zwaaiend met een doorgeladen machinegeweer. Momenteel vertegenwoordigt ze de FARC bij vredesonderhandelingen. Met een baretje op, en die ondeugende oogopslag die hoort bij sexy boefjes. Als Tanja op een dag naar huis komt gaat ze misschien wel in de Playboy staan. Met zo’n kogelriem over haar borsten.

In tegenstelling tot Tanja, wist gisteren nog geen mens wie Luuk Koelman was. Ja, een columnist in de Metro, maar dat staat onder vakbroeders ongeveer gelijk aan figuurzagen. Vandaag is Luukie staatsvijand numero uno. Het kan raar lopen.

Luuk heeft een domme column geschreven. Het onderwerp was op zijn zachtst gezegd beladen (de zelfmoord van een gepeste jongeman), de invalshoek riskant (het oogpunt van een bestaand publiek figuur) en de uitvoering ronduit onhandig. Luuk liet de hoofdredactrice van het Katholiek Nieuwsblad in de vorm van een ingezonden brief met rupsbanden over het graf van de arme jongen walsen. Hij schreef haar wat homofobe narigheid in de mond en liet haar èn passant stellen dat het misschien maar beter was dat zelfmoordenaar Tim er een eind aan gemaakt had.  Hiermee denderde Luuk zó ver over de flinterdunne grenzen van de satire dat hij zijn doel dramatisch voorbij schoot. Wie gevoelige kwesties parodieert om een punt te maken, moet goed opletten waar hij zijn voeten neerzet. Luuk Koelman ging dusdanig te ver met zijn column, dat hij zichzelf in zijn vak onbekwaam heeft verklaard. Onze Luukie kan gewoon niet zo heel erg goed schrijven. Dat kan hij an sich natuurlijk ook niet helpen, maar het is wel een beetje lullig om daar nú achter te komen.

Helaas voor Luuk leven wij tegenwoordig in een land waar een waakvlam binnen vijf minuten een fikkende bosbrand kan worden. Een hetze is zó aangewakkerd, en inmiddels eist half twitterend Nederland het hoofd van Koelman. Letterlijk. Het internet ziedt en woedt en de doodsbedreigingen stuiteren over de fora. Wij willen met zijn allen Luuk met zijn smoelwerk over een trekhaak duwen en dan hop, een paar rondjes over het circuit in Assen. Lekker met zijn allen Luuk aan een stier binden en die dan een stroomstoot verkopen. Een goeie corrigerende lynchpartij, dat zal Luuk leren!

Ik, op mijn beurt, heb ook weer wat geleerd: Je kunt beter een lekker wijf dan een columnist wezen.