Rituals…

door Lucas de Waard

Januari duurt niet gek lang meer. Dat is jammer. In Januari kom ik altijd vreselijk tot rust. Goed, het is een doodse en zielloze maand, maar we hoeven in elk geval niet de hele tijd cadeautjes te kopen. Cadeautjes kopen is een zenuwslopende exercitie, en in december doe je vrijwel niets anders. Die feestmaand-zonder-eind is ontzettend slecht voor je bloeddruk en zou er niet zoiets bestaan als Rituals… dan zaten we deze weken met zijn allen zoemend van de oxazepam uit het raam te staren.

Rituals… is een winkel die de wanhoop van een man op cadeautjes-jacht heeft gemonopoliseerd.
Mannen weten namelijk niet wat ze voor vrouwen moeten kopen. Hun vriendin, dat lukt nog wel. Bosje bloemen, zak drop, massageolie, iets glimmends of een dagje sauna. Vrouwen kunnen wel beweren dat ze ook heus in andere dingen geïnteresseerd zijn, maar dat is natuurlijk niet waar. Helaas kun je met het merendeel van die geschenken bij zussen, schoonmoeders of “zomaar een vriendin” niet aankomen. Ongepast, ongeschikt of gewoon ronduit raar. Dit zorgt rond feest- en verjaardagen voor de nodige hoofdbrekens, maar sinds een tijdje is er dus een winkel die daar briljant op ingespeeld heeft. Rituals…

Bij Rituals… verkopen ze zeep. En dingen die je op jezelf kunt smeren. En dingen die je huis lekker laten ruiken. Naar bloesem. Of bamboe. Of kokosnoten. Die spullen zitten in sjieke flesjes of potjes voorzien van een mystieke naam. En álle vrouwen willen het hebben.
Het winkelen bij Rituals… is een totaalbeleving. Dat wil zeggen: als ik er binnen kom wil ik behalve mijn mandje vol lazeren met geurige zalfjes heel graag een dutje doen. Het ruikt namelijk rustgevend in Rituals… En er staat rustgevende tingeltangel-muziek op. En er lopen verkoopsters rond met rustgevende blik en zachte zeephanden waarmee ze rustgevende cadeauverpakking om je aangeschafte tube Hammam Olive Secret vouwen. In Rituals… staan doorgaans minstens vijf gepanikeerde mannen heel erg tot rust te komen. Wat was het een dom idee, eerst langs de Selexyz, Ici Paris en de Free Record Shop te gaan. Wat hebben ze het zichzelf moeilijk gemaakt met wanhopig gegrasduin langs kookboeken, parfummetjes en horloges. Terwijl het zo makkelijk kan zijn. Gewoon linea recta naar Rituals…, wat willekeurige smeerseltjes op de toonbank donderen en geestdriftig knikken bij de vraag: ‘Is het een cadeautje?’. Ook als het geen cadeautje is. Je hebt tenslotte ook nog zoiets als eergevoel.

Het enige wat ik niet vertrouw aan Rituals… zijn die verdraaide puntjes in de naam. Die drie geheimzinnige kraaloogjes die, zwanger van suggestie, aan lijken te geven dat er meer speelt dan je op het eerste gezicht zeggen zou. Alsof er nog iets achter hoort wat onder intimi gesneden koek is, maar voor de simpele mannenziel beter geheim kan blijven. En eerlijk is eerlijk: het woord Rituals roept ook de nodige vragen op. Wat voor rituelen zijn dat? Wanneer hebben die plaats? En wat hebben ze te maken met die potjes crème? Wat zit er überhaupt allemaal in dat spul? Dat kun je namelijk helemaal niet lezen dankzij zorgvuldig gekozen achtergrondkleurtjes waartegen die witte priegellettertjes strategisch wegvallen. Het is eigenlijk ook raar: je wandelt een winkel binnen en meteen daalt je hartslag tot een weeïg tempo en ben je als was in eender welke kwaadwillende handen. Rituals, puntje puntje puntje…. Ik word er spontaan verschrikkelijk zenuwachtig van.