Veel plezier ermee

door Lucas de Waard

De Engelsen hebben een spreekwoord dat zegt: ‘het zijn de kleine dingen’. En Engelsen hebben altijd gelijk. Het is zelden een saunabezoek, een nieuw computerspel of een peperdure massage, maar veel vaker een ongepland broodje kroket dat het verschil maakt. Het zijn de kleine dingen, omdat ze niet te lijden hebben onder een verwachtingspatroon. Ze hoeven niks voor te stellen en zijn daarom pure winst als ze het tóch doen. De sauna hóórt leuk te zijn. Boodschappen niet. Boodschappen zijn saai. Maar als er een bekende de supermarkt uitgelopen komt en zijn twee hergebruikte, veel te vol gepropte boodschappentassen scheuren aan de onderkant open, dan kun jij er weer een dag tegenaan.
Een onverwachte flirt op een onverwachte plek, een kortingssticker die je over het hoofd had gezien, een draaiorgel dat ‘One’ van Metallica speelt; ik zeg u, dat zijn de dingen die een grauwe dag boven de middelmaat uittillen.

Mijn persoonlijke favoriet is nieuwe onderbroeken kopen. Bij de V&D. Jongens, jongens, wat mag ik dat graag doen: een stapel fonkelnieuw ondergoed afrekenen bij het meest schuchtere kassameisje dat je in de hele V&D kunt vinden. Nu zijn bijna alle kassameisjes schuchter, dus er eentje uitpikken is zo gepiept. En dan met kordate pas maar vriendelijke glimlach naar die toonbank marcheren en de zorgvuldig uitgezochte koopwaar onder haar neus schuiven. Met een blik die zegt: ‘Jazeker, dat zijn onderbroeken. Vier stuks. Die ga ik om mijn reet sjorren. Niet allemaal tegelijk natuurlijk, maar omstebeurt. Die met dat malle patroontje als eerste, waarschijnlijk. Op dit moment heb ik trouwens ook een onderbroek aan, maar die zie je niet. Mijn huidige onderbroek is een mysterie. Maar jij, wildvreemd kassameisje, weet nu samen met mij welke ik morgen aan heb. En de dag erna.’

En als ze dan blozerig het verse goed in een tasje heeft gepropt komen die drie onbetaalbare woorden: ‘Veel plezier ermee’. Ik vind dat de mooiste zin in het repertoire van kledingverkopers, ‘Veel plezier ermee’. Het suggereert zoveel en zo weinig tegelijk. Heeft u wel eens iemand – ik noem maar wat – plezier zien hebben met een trui? Of een ribbroek? Ik denk van niet. Plezier heb je met een paar Spongebob-pantoffels. En niet eens heel veel. Maar die zin in combinatie met een tasje onderbroeken; dat vind ik goud.
Maar, en nu komt het, hoe de woorden uitgesproken worden, dát is het punt waarop in het kassameisjes-universum de soesjes van de taarten gescheiden worden. Welke toon slaat ze aan? Welk gezicht trekt ze erbij? Het zijn de details die het verschil maken. Heeft ze zich herpakt of wacht ze gedwee tot het moment voorbij is en ze weer een fleece vest mag inpakken?
In mijn meest recente ervaring ging het zo: Kassameisje overhandigde mij het tasje, keek me ineens strak aan met haar ijsblauwe ogen en sprak de woorden met een lichte, ja zelfs speelse glimlach om d’r lippen:
‘Nou, veel plezier ermee’.
Klats! Het hele initiatief terugveroverd! Stond ik dan, met mijn onderbroeken. Gewoon een ongeschoren lul van 28 met een tasje ondergoed in zijn klauwen. Niets meer. Misschien zelfs wel iets minder. Deze slag was voor haar.

Maar er komen volgende keren. Herkansingen. Een mens heeft altijd onderbroeken nodig. Dat is zo zeker als wat. Ik wed zelfs dat de Engelsen er een spreekwoord voor hebben.