Thuisplaneet (verhaal van 100 woorden)

door Lucas de Waard

Rob zweefde naar het patrijspoortje en keek naar de aarde. Nog altijd blauw, nog altijd rond, nog altijd kilometers bij hem vandaan.
Als kind had hij nooit astronaut willen worden. Benauwend, eenzaam. Maar nu, veertig jaar later, scheen het hem onmogelijk ooit nog iets anders te zijn.
Mijmerend tuurde hij naar de zwevende globe. Zijn tobbende thuisplaneet. Overbevolkte bal met uitputtingsverschijnselen.
Af en toe belde Houston, maar dat was meer voor de vorm. De brandstoftank van de Perseus 15 was al weken onherstelbaar beschadigd. Rob zou nooit meer huiswaarts keren.
Hij glimlachte. Er was slechts een schroevendraaier voor nodig geweest.